Parę słów o sobie

Od urodzenia śmierć była mi nieodłącznym kompanem. Kroczy niestrudzenie u mego boku, zagląda mi przez ramię przy stole do gry, jej kościste palce podają mi
puchary z winem. Stoi przy mnie jak zakapturzony i potworny cień, kiedy kłade się spać. Nie zważam na jej obecność, tak samo jak król nie zważa na obecność podczaszego. Pewnego dnia poczuje chwyt jej kościstych palców na gardle. To wszystko. Póki co, na razie jeszcze żyje…