Parę słów o sobie

jestem psychologicznie niewidoczna.
mnie trzeba lubić. nie da się ze mną wytrzymać na ochotnika.
ogólnie to ja jestem cichy persona.

ludzie zarzucają mi, że nie lubię dzieci. abstrahując od tego, że nie uważam niechęci do dzieci za coś negatywnego, to chciałabym zaznaczyć, że wcale tak nie jest (że ich nie lubię. no wiecie). wręcz przeciwnie. nie traktuję ich protekcjonalnie (jak większość). ja traktuję je tak samo jak wszystkich. paskudnie.

chyba jestem stworzona do roli starej panny.

po latach poszukiwań odnalazłam swojego wyimaginowanego przyjaciela Zygmunta. nie jest on do końca moim przyjacielem. kiedyś go sobie od kogoś pożyczyłam, żeby pograć w szachy, a teraz nie pamiętam od kogo.

"czasami nawiedzają mnie duchy moich jąder"

"-ale zobacz. on jest taki…taki mroczny.
-o tak, faktycznie. bardzo mrocznie wpieprza te pierogi"

Głupie bajeczki o najaranych jednorożcach, o tak. Czaka, czaka, czaka. It’s a leoplurodon, Charlie!