The Police

Miasto/kraj

Londyn

Strona WWW

http://www.thepolice.com/

Dyskografia

• Outlandos d'Amour (1978)
• Reggatta de Blanc (1979)
• Zenyatta Mondatta (1980)
• Ghost in the Machine (1981)
• Synchronicity (1983)
• Every Breath You Take: The Singles (1986)
• Message in a Box: The Complete Recordings (1993)
• Live! (1995)
• The Very Best Of Sting & The Police (1997)
• Greatest Hits (1998)

Aktualny skład

• Sting
• Andy Summers
• Stewart Copeland

Byli członkowie

• Henry Padovani

Opis

Od samego początku The Police jako zespół grający na żywo został obwołany niezwykłą indywidualnością sceniczną, zespołem, który potrafi pobudzić do życia i tak wyjątkowe dźwięki nagrane w studiu i przemienić je w coś zupełnie nieziemskiego w trakcie wykonywania ich na żywo.

Łącząc energię sceniczną z melodią Sting, Steward Copeland i Andy Summers łączyli ze sobą instynktowne improwizowanie tria jazzowego oraz surową energię zespołu punk-rockowego tworząc mieszankę, która uczyniła z nich najbardziej rozpoznawalny zespół rockowy na świecie.

Zespół wybił się, gdy punk wstrząsnął muzyką w późnych latach ‘70. Każdy z członków The Police wywodzi się z zupełnie innej szkoły muzycznej: Summers grał z The Animals, Soft Machine i Kevin Ayers, Copeland był członkiem Curved Air, ma na swoim koncie również epizod solowej kariery jako Klark Kent. Sting grał w różnych grupach nurtu jazz fusion. Manifest zespołu polegał na zwróceniu uwagi na niedocenianą wówczas wirtuozerię, podążając również w stronę reggae i zawiłych aranżacji. Dzięki stanowczej i powalającej gitarze Summersa, niepowtarzalnej perkusji Copelanda oraz skocznym basom i wznoszącym się na wyżyny wokalom Stinga, The Police bezdyskusyjnie stali się ambasadorami nowego gatunku, nazwanego później new wave.

“Outlandos D’Amour”, ich pierwszy album pod szyldem wytwórni A&M został wydany w roku 1978 i szybko wspiął się na szczyty list przebojów, przynosząc takie hity jak “Roxanne” i “So Lonely”. Następnego roku światło dzienne ujrzał ich kolejny album – “Reggatta de Blanc”, który jak poprzedni, również okupował listy przebojów i sprzedaży i przyniósł takie hity, jak “Message in a Bottle” czy “Walking on the Moon”. Album ten przynisół również ich pierwszą nagrodę Grammy, którą otrzymali za tytułowy utwór – “Reggatta de Blanc”. “Zenyatta Mondatta” to tytuł kolejnego album. Wydany w 1980, przyniósł zespołowi dwie nagrody Grammy oraz hity “Don’t Stand So Close To Me” i “De Do Do Do, De Da Da Da.” W 1981r. Światło dzienne ujrzał krążek “Ghost in the Machine”. Szybko pokrył się on podwójną platyną, a to dzięki “Every Little Thing She Does is Magic” i “Spirits in the Material World.”

Po rocznej przerwie zespół ponownie powrócił na scenę, by promować “Synchronicity”, album, którym udowodnili swoją świetność i za który otrzymali aż 3 nagrody Grammy. To, jak dotychczas, album, który przyniósł zespołowi największy sukces. To z niego pochodzi “Every Breath You Take”, jedną z najabrdziej rozpoznawalnych rockowy ballad lat ‘80, której w 2005 roku została przyznana nagroda BMI w związku z 8. milionami odtworzeń radiowych. Zajęli pierwszą pozycję w rankingu otworzeń radiowych w latach ‘80, osiągając w tym samym czasie porównywalny sukces na Wyspach – 5 albumów i singli zespołu zajęło tam 1 miejsca list sprzedaży.

W roku 1982 otrzymali nagrodę Brit Award, jako najlepsza grupa roku. Trzy lata później ta sama nagroda została im przyznana za “wyróżniający się wkład do muzyki brytyjskiej”. W roku 1984 członkowie zespołu postanowili się rozejść, kotynuując swoje solowe kariery. Sting wydał swój solowy album “Dream of the Blue Turtles” już w roku 1985, na którym akompaniował mu cały skład muzyków jazzowych, m.in. Kenny Kirkland, Darryl Jones, Omar Hakim, i Branford Marsalis. Solowe sukcesy Stinga owocowały następującymi albumami: “Bring On The Night”, “Nothing Like The Sun”, “The Soul Cages”, “Ten Summoner’s Tales”, “Mercury Falling”, “Brand New Day”, “All This Time”, “Sacred Love”, i najnowszym dokonaniem, “Songs from the Labyrinth”, na którym Sting oddaje hołd XVI-wiecznemu kompozytorowi – Johnowi Dowlandowi.

Od 1984 roku Stewart Copeland tworzył jedne z najbardziej innowacyjnych ścieżek dźwiękowych do filmów, pracując z reżyserami blisko 40 ekranizacji kinowych i telewizyjnych. Współpracował między innymi z Oliverem Stonem przy “Wall Street”, Francisem Fordem Coppola przy “Rublefish”. Albumy solowe Stewarta, to między innymi kultowa ścieżka dźwiękowa do “The Rhythmatist”.

Od czasu rozejścia się The Police Andy Summers nagrał 12 solowych albumów, współpracując z takimi sławami, jak Robert Fripp, John Etheridge, Victor Biglone, Roberto Menescal czy Benjamin Verdery. Nieustannie podróżował również w trasy koncertowe, będąc główną gwiazdą niejednego festiwalu jazzowego. W roku 2005 wystąpił w osławionej Carnegie Hall, dając symfoniczny koncert “Dark Florescence”.

W marcu 2003 zespół powrócił chwilowo na scenę, uświetniając swoje wejście do “Rock & Roll Hall Of Fame”. Podczas krótkiego występu zaprezentowali trzy utwory: Roxanne, Every Breathe You Take i Message In the Bottle, odnawiając tym samym nadzieje na reaktywację zespołu.

Mimo iż istnieli tylko sześc lat, ich wkład w muzykę rockową był ogromny. Byli pierwszym zespołem, który w tak brawurowy sposób połączył ze sobą energię muzyki punkowej z pozytywnymi brzmieniami reggae. Ze sprzedażą przekraczającą 50 milionów nośników na świecie mogą pochwalić się ogromnymi sukcesami na listach sprzedaży, jak i niezliczonymi nagrodami, zachwytami krytyków orac, co najważniejsze, publiczności. Pomimo odniesienia tak wielkiego sukcesu, nigdy nie pozwolili na to, by sukces przesłonił im to, co najważniejsze – oddanie muzyce.

Użytkownicy współtworzący tę stronę

rethuzz, emka